Philippine Romance Pocketbook

I just read 12 romance pocketbooks this day. Walang magawa eh. At isa lang ang napansin ko - masyadong sekswal ang pokus ng mga story. Pardon me, pero di ko maiwasan na hindi mag-criticize sa mga ito.

Different authors, same old story.

Badtrip.

Let me enlist 'yong mga 'MORAL LESSONS' na natutunan ko sa pagbabasa ng mga Pinoy Romance Pocketbooks. Here:

1. Kailangan maging mayaman ka at gwapo o maganda para masabing Mr./Ms. Right ka.

2. In just one kiss, inlababo ka na.

3. Marunong sa martial arts ang bida.

4. Laging may sex scenes.

5. Kapag pwersahang hinalikan ng bidang lalake ang bidang babae ay hindi makakapalag si bidang girl. After 2 or 3 seconds ay tutugon na ito sa halik. At mauuwi ang lahat sa sex.

6. Chapter 4 pa lang ay may umaatikabong halikan na.

7. Lahat ng chapters ay may halikan.

8. Hindi na uso ang kasal muna bago romansa. Kahit 18 pa lang si girl ay may karanasan na.

Whew!

MEMORIES BESIDE ME

It was 3 o'clock in the afternoon, the wind was whispering a lonely tune and the radio kept on playing sad songs - what else these things would give me? Of course, memories - bittersweet memories.

I was sitting alone in an empty chair, and I mean alone. Alone in the house. Everyone were out to work and personal escapades. I stood up and wanted to take an air outside for a breather 'cause I felt my life was fading away from me. It's not unusual though.

As I opened the door, there it was - my past, standing right in front of me. She was out of words, too when we met eyes. Ailyn, my once beloved Ailyn.

She was looking for my sister, her bestfriend. But my sister wasn't around.

My heart trembled in tremor. She was beautiful still. And I shuddered to speak. The hate, the yearning, the love, stuck inside me.

Our love story was a thing of the past. I don't know about her, but it was where I still existing - the past.

Tagalog Romance Pocketbook: A POINT OF VIEW

Baduy nga ba ang pagbabasa ng tagalog pocketbooks?

My sisters have a big bag, as in malaking bag ng tagalog pocketbooks. Take note, they're 19, 22 and 24 years old. At hindi ko maintindihan kung bakit atat na atat silang bumili at magbasa no'n. Well, at last, naisipan kong magbasa ng isa. Just one. For the sake of maka-bonding my sisters. At nagulat ako dahil maganda 'yong story. PHR yata 'yon. Saludo ako sa writer. Tapos basa uli ako. My Valentines. Ok din. At nasabi ko sa sarili ko, hindi naman ganoon kabaduy ah. May sense naman.

The next days, basa uli ako. This time, nabadtrip ako! Ang korni! Masyadong exaggerated. Napakayaman ng mga bida. Sobrang ganda no'ng girl at sobrang gwapo no'ng guy. Yuck! Hindi na siya makatotohanan. Escapism?

Pardon me, but escapism is a brutal term. Hindi ito maganda.

What i'm trying to say here..?

Bugbugin n'yo ako kung gusto n'yo pero 'di ko mapigilang sabihing, that Tagalog Romance Pocketbooks ay basura... Wait... I'm not saying lahat. Hindi ko lang talaga mapigilan na manlumo sa well, kababawan ng mga stories. Mediocrity?

Isa pang nakakabadtrip is the happy ending blah blah.. Well, understandable naman na may tema ang bawat publications eh. Pero bakit hindi natin i-explore ang tunay na mundo? Bakit hindi tayo humugot ng tunay na emosyon? Nagiging stagnant tayo sa success story blah blah. Hindi naman natin dini-discourage ang mga readers kung sakaling hindi magkatuluyan ang mga bida sa huli. Minumulat lang sila sa posibilidad. Nagiging predictable ang mga stories dahil sa happy ending mediocrity eh.

Kung i-explore natin ang ibang anggulo, baka mabuhay pa ang industriya ng Tagalog Romance pocketbook...

Para sa akin, hindi kailanman naging baduy ang pagbabasa ng Tagalog Romance pocketbooks. Ang baduy, ang writer mismo. Stagnant. Baduy. Predictable. Baduy.

Teka, susulat pa ako ng kabaduyan. Hope may tatanggap na publication.

Goodnight.

The End of Something

Simula ngayong araw na'to wala na kami ni Nean. It's hard for me because i'm guilty of not loving her. I just care.

But, I know she'll understand. It's for her own freedom. I don't deserved her. She was the best girl I had been with. Pero minsan kailangan din maghiwalay. Hindi na ako masaya. Nahihirapan na rin siya alam ko.

We have to go seperate ways. The ghosts of my past are haunting me. I have to face them.

God, help her.

Survivor and PBB

Survivor Philippines at Pinoy Big Brother, walang pinagkaiba?

Naisip ko lang... All the contestants, magaganda't gwapo, macho at seksi. Bakit? Para ba pagkatapos nila sa show ay pwede silang mag artista? Para mapagkaperahan pa sila ng network?

Well, sa PBB ay talamak na talaga ang ganitong sistema. Kung maganda o gwapo ka, panalo ka. Artista ka kaagad pagkalabas mo...kahit wala kang katalent-talent.

But for a show like Survivor? Bakit puro pang commercial model ang mga contestants? At take note, mapera na ang mga 'yan. Ang lalampa pa! Pang-aircon lang talaga...

Mediocrity? Yes. Ganito ka-cheap ang showbiz. Kunsabagay, even life is not fair.

Robert Sucaldito - an imbecile on the paper

I just came up with Women's Journal July 2008 issue (it's a year older though) and was disappointed when I read JAS TALK. Just as always, he practiced bad journalism. Those were his opinions of course, but wasn't it too abusive for a PROFESSIONAL like (?) him?

He stated:

"John Lapus? Masakit sa tenga ang boses. And he's such a turn-off - no thanks to the fact that he's loud and obnoxious. Kung umasta feeling he's God's gift to local TV, please! Nagmamatali-matalinuhan, bopol naman. Mataray kuno pero duwag naman pag nakaharap namin. Iharap mo nga sa akin yan at baka makita niya ang mga estrellang matagal na niyang nami-miss."

The statements were just one of his uneducated journalisms. There were also about DJ Mo, Pia Guanio and Raymond Gutierrez. He even questioned GMA-7's being a PROFESSED CHRISTIAN STATION of hiring DJ Mo whom he stated as ill-bred.

Now, what was Sucaldito trying to prove. Didn't he tried to face the mirror once that he was a total moron? He was from Dumangas, Iloilo and i'm from Iloilo City.What a shame for the Ilonggos to produced such person (if he is a person).

I'm losing it... I want to die.

Nobody cares...
I hate myself...
I hate my life...
It's better to die.

God's a fucking liar! Said he loves me but what's happening? I tried to be a better man but he seems unmoved to my prayers.

Why does my family hates me? Why I can't find another job when I have tried everything? Trials? For what? To measure my faith? Damn it. Selfish God! Fuck fate! I don't know what he's up to. To let everybody knows he's the greatest? Huh.

I decline my faith now. I will not believe anymore that he does exist. God's a myth. Period.

I will never be good like my sisters.

I will always be my fucking father's image.

I will always be the loser. The idiot.

Fuck fate. Fuck faith.

Farewell world. I'll take that one forbidden slash.

Raindrops on my Head... Umuulan na Naman

Walang magawa. Bato ang utak ko. Kasinglamig ng mga tumutulong butil ng ulan.

Buhos na buhos sa tigang na lupa. At ang langgam ay basang-basa. Ngayon lang ako nakakita ng langgam na huli sa balita. Parang PAG-ASA.

Umuulan na naman. Kaya kumot lang ang kapiling ko. Pero ang lamig ay kay init sa kaluluwa.

Gusto kong bumangon at simulan ang pagluluto ng aking specialty. Ang walang katulad na peanut butter. Pero umuulan, kaya wala. Walang magawa.

Butas ang bubong.

Prelude to Philippine Independence Celebration PILIPINAS: sa kuko ng bubble gum...

Wag ka nang magtanong kung may kuko nga ang bubble gum o wala. Di ko rin alam.

Gabi na at dapat tulog na ako sa ganitong oras. Pero 'di ko alam kung bakit. Binabagabag ako ng isang... Actually wala naman. Grabe lang ang buhos ng ulan. Gusto ko lang na gising ako.

Malapit na nga pala ang araw ng kalokohan este kalayaan.

Pero sigurado ba talaga tayong naging malaya tayo nung araw na 'yon? Baka naman ginago lang tayo ng mga kano at kunwari ay iniligtas tayo sa pagiging alipin pero ang totoo ay may nangyaring...

Napakakulay pala talaga ng ating kasaysayan. At walang kasing tamis ang maging malaya. Parang bubble gum.

But are we really free?

Para sa akin hindi. Tingnan mo ang kawalanghiyaan ng kasalukuyang administrasyon, di ba parang bumalik ang marshall law? At parang lumala pa.

Nauna pa ang 2nd coming ni Taning kaysa sa kay Jes..

Pilipinas, kahit pangalan mo ay nagpapaalala na minsan kang naging alila ng mga putrags na mga kastila.

Minsan ka nang binuwisan ng buhay ni Rizal. Ipinagtanggol ka ni Bonifacio. Lumaban para sa'yo sina Diego at Gabriela. Nakalimutan mo na ba?

Nagbuwis ng buhay si Ninoy para lang muli ka sanang ibangon mula sa kasuwapangan nina Imelda at Ferds. Nakibaka para sa'yo ang dekada otsenta. Pero ano'ng ginawa mo? Di ka pa rin natuto.

Mulat mo mata mo Pilipinas.

Malapit na ang araw ng kalayaan. Bakit 'di mo 'to muling ipaglaban?

Simulan mo sa sarili mo.
Papalubog na ang barko, 'wag mo nang dagdagan ang bigat na dala nito.

Walang mangyayari kung puro ka lang salita. Panahon na para gumawa.

Para naman makatikim tayo ng mas matamis na bubble gum.

DOTA VIDEOGAME: isang putragis na alaala

Malamya ang umaga ko. Pero mas malamya ang buhay ng langgam na kumagat sa paa ko. Sabi niya malaki problema niya. Sabi ko "ako bahala sa'yo." Syempre tinulungan ko siya sa problema niya. Kaya ayon, no problem na. Di na niya maramdaman ang bigat ng dinadala niya. Rest and peace 'ika nga.

Pero walang kinalaman doon ang title ng blog entry sa taas.

Heto 'yon...

I don't know what's the fuss with Dota- ya! The game that... Putragis naubos na naman english ko! Basta 'yong video game na kinalolokohan ng mga kabataan ngayon. Na lumampaso sa kasikatan ng counter strike.

Di ko lubos maisip kung bakit nahuhumaling sila sa larong 'yon (actually, understandable naman 'yon dahil ako nahuhumaling din sa NBA Live. Gusto ko lang kumontra. Adik!) at babad sila ng ilang oras sa harap ng computer.

Heto nga. Kanina lang 'to nangyari.

Pumasok ako ng isang computer cafe at syempre, ano naman ang gagawin ko dun kundi ang mag rent ng pc. Naabutan ko ang isang grupo ng kabataang naglalaro ng dota. Ang ingay letse!

"Tol backup backup!" sigaw ng isa.

"T-I-MOH! Dami ko kalaban." sagot ng isa.

Sigawan sila. Daig pa ang Divisoria.

"Botyok time mo na!" sigaw ng tagabantay ng cafe. Tinukoy nitong tapos na ang one-hour rent ni Botyok.

"One hour pa! Natatalo na kami!" sabi ni Botyok. Hindi. Sigaw ni Botyok. Para bang kaya niyang ipanalo. Ano ka X-men?

Ilang oras pa ang lumipas. Siyempre babad din ako sa pag i-internet. Biglang nagsigawan ang mga X-men! Nagulat ako kahit naka headphone.

Tawanan. Kantyawan. Murahan. Kamot sa batok. Murahan. Shit! Sayang. Murahan uli.

Tapos na ang laban. Talo sina Botyok. Uwian na. At syempre magbabayad si Botyok ng renta.

"117 pesos. 9 hours."

"Ano? One hundred--"

"One hundred seventeen nga. Bingi ka ba?"

Syempre kailangan magbayad ni Botyok. Pero singkwenta lang datung niya. Utang muna. Close naman sila ng tagabantay eh.

Ako? Maglalaro pa ng NBA Live.

Oh ano, may nakuha kayong aral? Wala syempre. Busy sa DOTA.

Gising na pala ako?

Di ko man lang naramadaman na nakatulog ako.

Pagmulat ko ng mata, wala akong maramdaman kundi hungkag na mundo.

Namimiss kita.

Tagal din tayong di nagkita. Paano mo mararamdaman ang pagmamahal ko kung pagitan natin ay buong mundo?

Hanggang dito na lang muna. Magkakape lang ako. Para kahit papaano ay magising ako.